Zware pot

Onlangs overleed de echtgenoot  van een kennis van mijn ouders.  Als nuchtere Groningse is ze niet  snel van haar stuk gebracht en ze  beet zichzelf door de moeilijke  tijd heen.
Een week geleden was het tijd  om de urn op te halen. Niet in het  bezit van auto of rijbewijs ging ze  gewoon op de fiets naar het uitvaartcentrum. „Best groot en  zwaar, zo’n pot”, vertelt ze mijn  ouders later bij een kop thee.  „Waarom heb je niet gebeld, dan  hadden we je erheen gereden!”,  zegt mijn moeder. „Oh nee, hoor,  ’t ging best”, zegt ze, en ze voegt  er nadenkend aan toe: „Maar ik  geloof niet dat Jan al eerder in de  fietstas zat.”
Sabine Go