Heimwee

Omdat het gesneeuwd heeft, ruil ik om drie uur ’s nachts mijn pyjama voor een jas en ga de straat op. Amsterdam is schitterend wit, doodstil en helemaal van mij. Oké, ook van die bukkende bejaarde in omslagdoek. Dat is toch niet Natasja?

Nee, die ligt al uren in bed. Die komt zelden buiten, herkent mij moeizaam, maakt nooit een praatje en heeft altijd haast want „wij, ien Roesland, hele leev hard werk.” Ze is het wel. Ze eet handenvol sneeuw en kijkt genietend om zich heen. We slaan op elkaars schouders en geven elkaar zelfs een zoen. „Ies mooi”, zegt Natasja, „ies mooi, mooi!”

Monica Metz