Ik ben al zo’n tien jaar gescheiden. En nog steeds zijn er emoties. De verjaardagen van kinderen en kleinkinderen worden dan ook gescheiden gevierd, de ene keer is mijn ex er, een andere verjaardag ben ik aanwezig.
Deze keer was ik aan de beurt en het was een zeer genoeglijk feestje. Dan hoor ik mijn kleinzoon van zes in de keuken aan mijn dochter vragen: „Mam, kennen opa en oma elkaar eigenlijk?”
Gerrit Slijkerman
Tja, mijn ouders zijn ook op de valreep van hun pensionering uit elkaar gegaan. Mijn jongste broer zat nog op de hogeschool; vooral bij hem, maar ook bij mij en de andere kinderen kwam de klap hard aan. Gek eigenlijk – al lang en breed volwassen en toch helemaal kapot omdat je ouders uit elkaar gaan. En nu vieren we de verjaardagen dus ook apart. En hebben onze kinderen soortgelijke vragen. Ik kan alleen maar cynisch denken: die rare baby-boomers met hun ego’s…
Al 10 jaar gescheiden en dan zo moeilijk doen. Op zo’n feestje kun je je toch wel gedragen? Lijkt me beter voor de hele familie.
Wat een intens zielig en afschuwelijk ikje. Wat een ellende gepakt in 2 alineas. Hoop dat die feestjes toch ooit nog wel eens ongescheiden kunnen gevierd worden.
Als kleinzoon zijn eigen pappa maar kent ….
@Kees Jan: hoezo ego’s? Zou het niet gewoon kunnen dat de koek op is? Dat je niet wilt bij tekenen? Dat het mooi geweest is? Dat je niet voor de kinderen meer bij elkaar hoeft te blijven? En dat je als volwassenen probeert het voor kinderen en kinderen zo goed mogelijk te regelen, maar dat het best kan zijn dat er omstandigheden zijn dat je met je ex (of omgekeerd) niet meer door een deur kunt?
Mijn ex heeft gezegd mij nooit meer te willen zien, zo lang ik leef. Zij komt nergens meer waar ik ook ben. Zij is van mening dat ik haar uitermate onbehoorlijk heb behandeld en de kinderen verwaarloosd. Zij stelt dat ik haar zakelijk en persoonlijk finaal heb laten zitten en ook financieel heb laten barsten.
Wat mij betreft komt ze gewoon op verjaardagen wanneer ik er ook ben, maar zij weigert. En nu? Het meest bizarre is dat haar familie mij (na al die jaren) blijft zien als lid van de familie en mij ook steeds uitnodigt. Zij begrijpt dat niet. Dat haar familie geen begrip voor haar positie heeft. Ik moet wel zeggen dat ik toen het tussen ons mis ging mijn heil bij haar familie heb gezocht en zij nooit wat heeft los gelaten over ons meningsverschil. Zij hebben dus medelijden met mij. Daarom ben ik ook uitgenodigd op een zeer luxueuze familiereis naar het buitenland, dat ik geaccepteerd heb. Zij vindt dat ik de eer aan mezelf had moeten houden en had moeten weigeren. Zij vindt dat ik haar vakantie vergald heb (dat was na onze scheiding maar nog voor de finale breuk). Het wil er kennelijk bij haar niet in, dat ik na al die jaren ook deel uit maak van haar familie. Dus heeft zij de breuk ook naar hen voortgezet. Zij ziet dus haar familie niet meer. De kinderen zijn bij haar blijven wonen en zij verzorgt ze volledig (ook financieel) en doet dat heel goed. Ik zie de kinderen zelden; ik heb een vriendin en wat werk en heb zo een rustig en goed leven. Wat nu ego? Dat doet mijn ex toch haarzelf, de kinderen, haar familie en vooral mij aan? Omdat zij zo reageert heb ik me daar maar bij neer gelegd. Intussen heb ik een goed contact met de familie van mijn vriendin.
Joop, jij hebt het over ego. Moet je daar niet “ist” aan toevoegen?, getuige je ontboezeming: “zij verzorgt de kinderen volledig (ook financieel) en doet dat heel goed.”
@Joop: er zijn andere sites om te klagen over je ex. Enne: als je tijdens die reis net zo zat te zeuren als nu, kan ik het helemaal begrijpen dat je haar vakantie hebt verpest.
Leuke kleinzoon, die er dus eigenlijk helemaal niets van begrijpt. Gelijk heeft hij. Maar als hij het wel snapt, dan verbant die misschien wel zijn broer of zusje uit zijn gezichtsveld. Wat zijn opa en oma doen mag hij toch ook?
Joop, wat ben jij een vreselijk egoïstische man. Hier je je verhaal schrijven en je hart luchten is een ding. Maar jij denkt nog dat je gelijk hebt. En dát is pas zielig. Wat een intens triest verhaal. Wat heb ik een meelij met jouw ex en kinderen.
Deze ik-jes geven de humor in een situatie aan. Bij jou zie ik alleen hebzucht en egoïsme. Ik zou jou niet willen
-leren- kennen. En zo te lezen leren jouw -klein-kinderen jou ook niet kennen. Daar zullen ze dan niets aan missen.
Sylvia heeft gelijk: ga ergens anders klagen.
Binnenkort ex.nrc.nl??
Als een gezin uit elkaar valt dat is en blijft een ramp,want zoals geschreven met oa verjaardagen ect ect dan komen de frustratie”s echt naar boven.Laatst een prachtig intervieuw gehoord van Kardinaal Simones dat ging over eenzaamheid,de man gaf een geweldig antwoord.De meeste eenzaamheid trof hij juist binnen het huwelijk aan.Niet daar buiten.Ik denk dat dit nu juist de oorzaak is van al die scheidingen.
De ouders van mijn vrouw zijn ook na 30 jaar huwelijk uit elkaar gegaan. De eerste 2 jaar waren wij ook de regisseur in komt-hij-of-komt-zij. Daarna hebben we het over een andere boeg gegooid: wij vieren onze verjaardag op die dag en willen jullie elkaar dan niet ontmoeten? Regel het zelf dan maar!
Wellicht heeft het geholpen: ze zien elkaar nu geregeld op de verjaardagen en ze gedragen zich dan voorbeeldig ;-)
Mooi geschreven ik-je over een zeer triest onderwerp. Dat volwassen mensen met verantwoordelijkheid over kinderen en kleinkinderen, nog niet hun zaken kunnen uitpraten en enigzins normaal met elkaar kunnen omgaan is zwak.
Dat een volwassen man hier schrijft dat hij met nieuwe vriendin een goed en rustig leven heeft, terwijl hij zijn kinderen nooit meer ziet en zich niet (financieel) om hun bekommert, is dieptriest.
Ikzelf ben ook gescheiden, maar we hebben een goed contact nu, beter dan de laatste jaren van het huwelijk. Als de kinderen een toneelspel, ouderavond, open dag of iets dergelijks hebben gaat hij mee en verjaardagen vieren we al die jaren (6) al samen, ook met de kinderen van zijn nieuwe vrouw. Dat is nu eenmaal de verantwoording die we samen zijn aangegaan toen we kinderen kregen.
Zou het teveel zelf-discipline vergen om nu en dan persoonlijke grieven opzij te zetten voor een paar uur en gewoon een goed voorbeeld te zijn voor de nazaten?
Als je op een feestje bent, waar je niet eens het feestvarken bent, is het toch niet zo moeilijk om eens uitsluitend bij te dragen tot de algemene feestvreugde.
Blijf alle problematische mensen uit de buurt. Echt niet zo moeilijk.
Joop, een ongeschreven regel bij het uitelkaar gaan is dat je je ex zijn of haar iegen vrienden en familie gunt. Dat wil ook zeggen dat je niet ingaat op uitnodigingen (zeker niet voor hele vakanties) en desnoods, als en wordt aangedrongen aangeeft dat je het niet netjes vind richting je ex om je op een dergelijke manier op te dringen aan je ex. Dat is namelijk ook uitermate irritant en opdringerig. Sterker het neigt zelfs naar stalking. Het is ook uitermate ongeloofwaardig dat haar familie je voor van alles en nogwat uitnodigt zonder indicatie dat er eigenlijk niets aan de hand is en jullie vanzelf weer bij elkaar zullen komen als jullie elkaar maar regelmatig zien.
Schande dus dat je ‘gewoon’ mee bent gegaan op vakantie en ik hoop voor je nieuwe relatie dat je wel in staan bent om haar haar eigen familie te gunnen als het over is.
Het lijkt mij wel duidelijk waarom Joop’s vrouw van hem gescheiden is. Des man is al ziende blind lijkt mij. Maar opa Gerrit (en de bijbehorende oma) van het ikje is ook niet bepaald een sociaal genie.
Ergerlijk de feestdagen van je kleinkinderen en je kinderen te bekladderen met je eigen onverwerkte verleden. @LodewijkB heeft gelijk, dat moet je niet faciliteren als kind, laat ze zelf de shit maar uitzoeken (straks moeten die kleinkinderen twee keer eindexamen doen, een keer voor Oma een keer voor Opa ;))!!!
Wat mij opvalt is dat de meeste vrouwen en ene Gerrit hier weer lekker hun mening klaar hebben over Joop. Je weet helemaal niets van de situatie af! Hou je commentaar dan voor je. Maar ik denk dat jullie allemaal babyboomers zijn, de enige generatie die in ALLE wetenschappelijke beschrijvingen wordt gezien als volledig asociaal en op zichzelf gericht, met name de vrouwelijke helft! Zum Kotzen!
Mooi ik-je over idd een triest onderwerp. Jammer dat er nog zo vaak zo veel mis gaat bij scheidingen terwijl het zo ontzettend veel voorkomt.
Ook Joop snap ik denk ik wel een beetje en laten we niet vergeten dat we allemaal onze fouten hebben dus dat we niet meteen allemaal op Joop moeten springen alleen omdat we het zelf misschien anders zouden aanpakken…
Mensen, mensen toch. Geniet van de kwaliteit van dit ik-je van Gerrit Slijkerman. Met vijf zinnen wordt een prachtig en gevoelig dillema verwoord en de crux zit in de laatste zin. Zo hoort. En laat voor het overige de eigen frustraties over andere generaties, de andere sekse of je eigen (ex-)huwelijk buiten de commentaren.
Leuk ikje. :)
Inderdaad is een ik-je geen vrijplaats om je eigen levensverhaal (lees de Joop-story) aan den volke mee te delen. Dat Joop het toch deed is finaal fout. Maar deze Joop is op alle fronten fout. Waarom hem dan verdedigen? Omdat hij zielig is? Natuurlijk weten we niets anders van hem dan wat hij zelf (!) zo nodig aan ons moest meedelen. En dat was intens triest! Helaas, het is niet anders. Hij heeft zijn vrouw vreselijk slecht behandeld (lees zijn eigen tekst hierover); hij ziet zijn kinderen niet en dat stoort hem ook niet. Joop is niets anders dan een enorme zak, een egoïst in optima forma. Alsof de omschrijving voor hem gemáákt is.
Als Joop geen commentaar had gewild, had hij hier niet zijn story uit de doeken moeten doen. Zo simpel is het. En die story is misselijk makend. Gerrit heeft gelijk: ik wil deze Joop ook niet kennen! Inderdaad Hendrik-Jan: Zum kotzen!
Voor het overige: leuk ik-je!
Henrick Jan,
Ter informatie: Ik ben 30(!) niet echt een baby-boomer dus! Maar ik heb ik mijn directe omgeving wel gezien hoe pijnlijk het kan zijn als een ex jouw vrienden/familie niet loslaat. Zeer pijnlijk, ook voor hen want zij worden gedwongen om een keus te maken die niet nodig zou moeten zijn.
Ik sluit mij helemaal aan bij het commentaar van Rick!
Joop, IK kan kort zijn: u bent een flapdrol.
Pijnlijk, maar goed en treffend Ik-je.
De negatieve, felle reacties bevestigen volgens mij de boodschap achter het ikje.
Op het eerste gezicht een erg aandoenlijk ikje, maar bij nader inzien een prachtige uiting van de oprechtheid waarmee een kind de wereld bekijkt.
Hielden volwassenen hier nou ook maar wat meer van over…
Groet