Papa

Dit jaar mijn ouders (tegen de 90) meegenomen naar Tsjechië. Mijn vrouw en ik een dag naar Praag en het werd laat. Het licht in de caravan van mijn ouders was uit, dus niet wakker gemaakt. ’s Nachts horen we de rits van de voortent openvliegen. Mijn vader vraagt hard of we er zijn. Wij roepen zachtjes „ja”. Hij hoort het niet, want hij is flink doof. Kleren aan en achter hem aan. Ik open de deur van hun caravan. „Ook toevallig”, zegt mijn vader, „ik ben net bij jullie geweest.” Ik leg het uit. „Nou”, zegt hij, „ga nu maar gauw weer slapen.” Dat klinkt net als vroeger toen ik na een boze droom aan hun bed stond. Vader is ineens weer papa. Ik weer 5; niet 55.
Jacques van Dinteren