Luizen

Tevreden sta ik in mijn volkstuintje te kijken naar de uitbundig bloeiende tuinbonen met de rijen dille ertussen. Ik heb me helemaal op het biologisch tuinieren gestort, geen kunstmest, geen bestrijdingsmiddelen en goede plantencombinaties.
„Ze zijn dood!” zegt de oude man, die ineens naast me is komen staan en kijkt naar mijn tuinbonen. „Jááá, de luizen, dankzij mij”, zegt hij met nadruk.
„Hoezo?” vraag ik. „Nou ik heb ze gespoten, want ik zag luis in de bonen.” „Oh”, stamel ik. „Jááá, met spul wat jullie niet kunnen krijgen! Dat is gif dat bouwboeren gebruiken.” Hij draait zich tevreden om en beent weg.