Lint
In de bloemenwinkel zoek ik naar mooie bloemen voor tante Nel. Morgen wordt ze begraven. Toen ik klein was, heeft ze voor mij gezorgd.
Uiteindelijk wordt het lathyrus. Dan nog het lint. Toch maar wit, besluit ik. Als de verkoopster vraagt welke tekst erop moet, rollen er opeens dikke tranen over mijn gezicht. U zult wel wat gewend zijn, verontschuldig ik mij enigszins ongemakkelijk.
De verkoopster blijft er inderdaad stoïcijns onder: „Het is altijd bij het lint.”
Elke Swart
