Illusie

Toen ik 68 jaar was geworden leek de tijd gekomen om mijn werkzaamheden buitenshuis te beëindigen. Opeens kwamen er veel witte plekken in de agenda, kon ik later opstaan en hoefde ik de zondagavond niet meer te reserveren voor het bestuderen van stukken voor de maandagvergadering.

Op een mooie maandagochtend maakte ik een fietstocht in het bos. Mijn ‘vergaderpak’ had plaats gemaakt voor vrijetijdskleding. Ik voelde mij een jonge god. Volop genietend werd mijn illusie wreed verstoord door twee jongetjes, die riepen: „Dag oude lul.”

Toen ik thuis kwam zei mijn vrouw: „Wat zie jij er vermoeid uit.”