Polonaise

Het is de bedoeling dat broer Hans, die aan het Downsyndroom lijdt, bij de crematie van onze moeder de slotmuziek speelt. We hebben zijn keyboard in de zaal opgesteld. Maar we weten niet of hij speelt. Hans kan koppig zijn en dan begrijpt niemand hem, alleen z’n moeder, maar die is er niet meer.

Voor de zekerheid houden we een pianoconcert van Mozart in reserve. Als het moment daar is, vraagt mijn andere broer: „Hans, zou jij wat muziek willen spelen?” Hij staat op, stelt zich achter zijn keyboard op, en speelt voorgeprogrammeerde polkamuziek. We lachen en huilen tegelijk. Het lopen langs de baar lijkt op een polonaise. Wat had ze het mooi gevonden.
Evelyn de Regt