Een selectie van de brieven die NRC Handelsblad ontving na de moord op Pim Fortuyn. Deze brieven zijn gepubliceerd op zaterdag 11 mei.

Een selectie van de brieven die NRC Handelsblad ontving na de moord op Pim Fortuyn. Deze brieven zijn gepubliceerd op woensdag 8 mei.

Een selectie van de brieven die NRC Handelsblad ontving na de moord op Pim Fortuyn. Deze brieven zijn gepubliceerd op dinsdag 7 mei.

REACTIES - Lezers van de website van NRC Handelsblad reageren verbijsterd op de moordaanslag op Pim Fortuyn. Wilt u reageren op de dood van Pim Fortuyn, stuur dan een e-mail naar aanslag@tegenspraak.nrc.nl of lees de bijdragen.

Pim Fortuyn is niet het bewijs van een gezonde democratie, alwaar de goedwillende burger optimaal zijn stem kan laten gelden. Laten wij dat vooropstellen: Fortuyn is het bewijs van het onvermogen van de democratie om als politiek systeem op uiterst complexe maatschappelijke verschijnselen stabiliserend te reageren. Het tegendeel is immers het geval: bij sociale onrust lijkt democratie slechts behulpzaam en radicaliserend ten behoeve van dat menselijk ongenoegen te kunnen werken.

Als Vlaming (niet Belg!) volg ik sedert lang het reilen en zeilen van de Nederlandse politiek , o.a. middels deze krant.

Terecht merkt J.L. Heldring in zijn column van 7 maart op, dat de diepere oorzaak van de recente verkiezingsuitslag gelegen is in de `ontideologisering' van de grote partijen. Een ideologie steunt per definitie op idealen. En waar idealen ontbreken, blijft slechts het platte materialisme over, de keuze tussen iets meer of iets minder koopkracht. En dat is precies de keuze waar de Haagse politiek de kiezer de laatste jaren voor gesteld heeft. Dat betekent dus in feite niets anders dan dat men zijn stem koopt.

Uitspraken als zou Pim Fortuyn de politieke horizon in Nederland totaal veranderd hebben, doen mijns inziens Fortuyn te veel eer aan. Die eer komt eerder de gezamenlijke media toe, die rollebollend over elkaar, gewapend met foto/video-camera en/of microfoon zo dicht mogelijk bij dit `fenomeen' proberen te komen en vervolgens alle rubrieken op radio, televisie en in de dagbladen daarmee voor een zeer groot percentage vullen.

Als politiek geïnteresseerde, in Oostenrijk woonachtige Nederlander valt mij de treffende gelijkenis tussen de rechts-populistische politicus Jörg Haider en de electoraal succesvolle Rotterdammer Pim Fortuyn onmiddellijk op. Beiden weten de aandacht van de media voortdurend op zich te vestigen en zijn meesters op het terrein van de politieke agenda-setting: Ze dwingen hun opponenten zich constant met kwesties bezig te houden, die zij aan de orde stellen.

De lijsttrekkers van de regeringspartijen behoeven ons niet te gaan vertellen wat er bereikt is gedurende twee paarse kabinetten. Dat weet iedereen en niemand ontkent dat of is niet capabel om dat te onderkennen.

Als uw Interview*Nss kolommengrafiek van 7 maart (extrapolatie naar de verkiezingen van 15 mei) ook maar bij benadering juist is, kunnen wij concluderen dat niet Pim Fortuyn maar het CDA of GroenLinks straks de grote winnaar, niet van, maar door de gemeenteraadsverkiezingen is geworden.

De gevestigde partijen, of ze nu in de oppositie zitten of in de regering, moeten in beweging komen en hun ambities niet verhullen (hoofdartikel, NRC Handelsblad, 9 maart).

Pim Fortuyn heeft voorgesteld artikel 1 van de Grondwet (tekst 1983) af te schaffen. Dat artikel leert ons dat allen die zich in Nederland bevinden in gelijke gevallen gelijk worden behandeld. Zijn voorstel is niet erg oorspronkelijk. Het is zelfs al eens daadwerkelijk uitgevoerd.

Heeft Pim Fortuyn het afgelopen weekeinde zijn electoraal masker van politieke correctheid laten vallen, of heeft hij met zijn uitspraken een te ver doorgevoerde politieke correctheid ontmaskerd? Dit is de vraag die politiek Nederland koortsachtig bezighoudt sinds Pim Fortuyn liet weten artikel 1 van de Grondwet te willen schrappen en tevens de grenzen te willen sluiten voor geloofsfundamentalisme. De wijze echter waarop de fractievoorzitters van de vier grote partijen, als door een leger horzels gestoken, de alarmklok luiden is een ingestudeerde politieke maskerade.

In de overdaad van mediaberichten over het wanbeleid van Leefbaar Nederland en de gevaarlijke hoogmoedswaanzin van Pim Fortuyn, valt de nieuwsanalyse van Raymond van den Boogaard op de voorpagina van NRC Handelsblad van 11 februari, `Pim Fortuyn bleek wat al te rechts', beslist niet uit de toon. Wat mij verbaast en verwart is het volgende. In zijn artikel zegt Van den Boogaard: ,,De bedoeling was steeds dat LN met het aansnijden van het asielbeleid zou inspelen op ook bij PvdA-stemmers levende ontevredenheid over het asiel- en vreemdelingenbeleid. Die strategie onthulde Nagel vorig jaar op een besloten bijeenkomst van de aan de PvdA gelieerde Wiardi Beckman Stichting.''

De Algerijnse hoogleraar Mohammed Arkoun verwijt Pim Fortuyn (Z, 27 oktober) dat deze de koude oorlog verklaart aan de islam. Het is andersom. De Amerikaanse schrijver Samuel Huntington zegt hierover het volgende in 'Botsende beschavingen':

Naar aanleiding van het artikel `Partij aan de voeten van Fortuyn' (NRC Handelsblad, 26 november) het volgende: