Een hevig geëmotioneerde man belt de alarmdienst en meldt zijn eigen zelfmoord aan. Een sterk begin van een film. Want: waarom doet hij dit? Vervolgens zien we dezelfde man bellen met iemand die bij een call center werkt. Hij scheldt hem de huid vol, maar de blinde telefonist geeft geen krimp. Zelfs niet als hij wordt uitgenodigd rustig een potje te gaan terugschelden. Dan roept hij zeven namen en krast hij koortsachtig op een lijst.

Trailer van Seven pounds:

Weer een scène later zien we hem met een vrouw in een huis aan het strand. Deze beelden zijn idyllisch en maken duidelijk dat de hoofdpersoon niet altijd in zo’n gestresste staat verkeert. Het begin van Seven Pounds, de tweede film die acteur Will Smith maakte met de Italiaanse regisseur Gabriele Muccino (na The Pursuit of Happyness), is bewust raadselachtig gehouden. Wat is hier in godsnaam aan de hand? Wat is het heden, wat zijn flashbacks? De kijker moet aan het werk. Zou het krantenknipsel waarop staat ‘seven die in fatal car crash’ er misschien iets mee te maken hebben?

Door de gefragmenteerde verhaalstructuur duurt het lang voor je begrijpt wat de inzet van de film is, en hoe minder je er over weet, hoe beter. Eén lesje kan wel verraden worden: kijk nooit op je BlackBerry als je autorijdt. Will Smith speelt Ben Thomas, een belastinginspecteur die allerlei mensen opzoekt (en soms zelfs stalkt) en ze dan bijzonder onethische vragen stelt. Tegen een van hen zegt hij ‘you’re not a good person’, een kernzin van de film.

Seven Pounds is een puzzel die je een tijdje in zijn grip houdt. Maar dan slaat de irritatie toe. Wat is de bedoeling van al deze mystificaties? Schiet toch eens op! Bovendien valt het niet mee de hele film naar hetzelfde, immens gekwelde gezicht van Will Smith te kijken.