The Fall is een film voor liefhebbers. Voor liefhebbers van overdadige sprookjes en fantasieverhalen, die als de manen in een parallelle baan om de aarde draaien. De aarde, dat is in dit geval Hollywood, ergens in de begindagen van de cinema.

Een overmoedige stuntman komt na een mislukte supertruc met twee gebroken benen in het ziekenhuis terecht. Daar sluit hij vriendschap met een migrantenmeisje met een gebroken arm dat al haar schamele bezittingen in een sigarenkistje onder haar gezonde arm met zich meedraagt.

Bekijk de trailer van The Fall:

De gangen van het ziekenhuis bieden volop verborgen hoekjes en geheimzinnige deuren waarachter genoeg onbegrijpelijke dingen gebeuren om je fantasie op hol te laten slaan. En dat is precies wat er gebeurt in de rijk vormgegeven verhalen die de stuntman aan het meisje Alexandria vertelt om hun beider leed te verzachten. Daarin verschijnen een gemaskerde bandiet, een Afrikaanse slaaf, een Italiaanse anarchist, Alexander de Grote en Charles Darwin op steeds weer nieuwe locaties in de tijd/ruimte.

De van origine Indiase regisseur Tarsem Sing (1961) beschikt over een rijke verbeeldingskracht, dat bewees hij al in de wellustig vormgegeven thriller The Cell (2001). En met de commercials en clips die hij maakte, waarvan Losing my Religion van REM de bekendste is.

The Fall, die drie weken geleden succesvol het Amsterdam Fantastic Film Festival opende, is gebaseerd op de totaal obscure Bulgaarse voorloper Yo ho ho uit 1981. Tarsem financierde de film grotendeels uit eigen zak, en draaide zijn locatieopnames als hij weer eens voor een commercial in een of ander exotisch oord verzeild was geraakt. Tarsem is een barokke beeldenschilder, die dol is op het filmische schimmenspel. Hoewel hij in The Fall wel honderd verhalen vertelt, gaat het uiteindelijk om het rijmen van het rood in de vlinderjas van Darwin, de waaier van Chinese prinses en het bloed dat door het verband heen sijpelt.

Voor wie zich in de filosofie van de film wil onderdompelen, biedt het Hindoeïstische polytheïsme een uitgangspunt. Het doodsverlangen van stuntman Roy en de vele (re)incarnaties waarin de bewoners en patiënten van het ziekenhuis in de film opduiken, worden een metafoor voor de kringloop van leven en dood en de verlossing van het film-nirvana.