zwaar bewolkt 11 °C
0 files, 0 km
AEX: 310,03 
Te hoge personeelskosten voor een werklozenproject in Spanje. Een weiland dat te veel ‘overbegrazingssubsidie’ uit Brussel kreeg, omdat slootjes per ongeluk bij de vierkante meters werden opgeteld.
De setting was een herhaling van voorgaande jaren. Zwarte auto’s met Luxemburgs CD-kenteken op bemodderde Brusselse stoepranden. De Portugese Rekenkamervoorzitter, Vítor Caldeira, die kilo’s rapporten in alle talen laat uitdelen en uitlegt dat een fout nog geen fraude is. Fraude gebeurt opzettelijk. Een fout maak je al als je als subsidieaanvrager vergeet een bankgarantie mee te sturen naar Brussel. De vragen komen, traditiegetrouw, vooral van journalisten uit rijke landen als Nederland en Groot-Brittannië. Daar tiert de euroscepsis welig, en dringen regeringen aan op transparantie en minder Europese uitgaven.
Ingewikkelde procedures
Wie weet helpt het. Caldeira’s conclusie is iets beter dan voorgaande jaren: de Europese boekhouding wordt voor de tweede keer goedgekeurd. Bij de besteding van landbouwgeld, lang een ‘zwart gat’, daalt het aantal fouten. Maar op het gebied van regionale en sociale ontwikkeling (‘cohesie’ in eurojargon), waar 32 procent van het Europese geld naartoe gaat, worden er nog te veel gemaakt: 11 procent. Belangrijkste reden, zegt het Nederlandse Rekenkamerlid Maarten Engwirda, is „ingewikkelde procedures". Als mensen er niets van begrijpen, werkt dat vergissingen in de hand. Soms zijn procedures zo star dat projecten bijna onuitvoerbaar zijn.
Voordat Caldeira buiten zijn sigaret gaat roken, wijst hij erop dat 80 procent van de Europese uitgaven door lagere overheden in de lidstaten wordt gedaan. Hoe beter nationale Rekenkamers de aanleg van speelpleinen of bruggen in de gaten houden (zoals in Nederland), hoe minder kans op krantenkoppen als ‘Fraude EU-begroting Brussel’. Maar ook dat blijkt, na vijftien keer, bijna een ritueel.
Economie