Over de wijze waarop de rooms-katholieke kerk seksueel misbruik door priesters behandelt, bestaan misverstanden. Van een doofpot is geen sprake, meent G.J.M. Corstens.

OPINIE - De rooms-katholieke kerk moet niet schromen bij serieuze klachten over (zeden)misdrijven justitie in te schakelen en intussen binnenkerkelijk disciplinaire vorzieningen treffen, vindt R.G.W. Huysmans.

Pedofilie onder priesters symboliseert de morele ontbinding binnen de rooms-katholieke kerk, meent Rafael Ojeda.

De katholieke kerk heeft het probleem van seksueel misbruik van minderjarigen door priesters steeds ernstig opgevat. De kerk heeft sinds haar bestaan steeds gepleit voor publieke moraal en het algemeen goed. In het wetboek voor kerkelijk recht van 1917 (canon 2359) werden straffen bepaald. In het huidige wetboek van 1983 canon 1395 staat dat ,,Een clericus die een (seksueel) misdrijf bedrijft met geweld of bedreigingen of in het publiek of met een minderjarige, met rechtvaardige straffen gestraft moet worden, wegzending uit de clericale staat eventueel niet uitgesloten''.

Met de artikelen van Joep Dohmen en Guido de Vries in deze krant van zaterdag 11 mei ('Priesterlijke ontucht onder de mantel der liefde') maakt NRC Handelsblad een naam waar, die deze krant al lang geniet: anti-klerikaal.

Het Vaticaan had aanvankelijk de neiging het vraagstuk van seksueel misbruik in pastorale relaties af te doen als een opgeklopt - ,,Amerikaans'' - verschijnsel, dat vooral te maken had met de sensatiezucht van de media en de spreekwoordelijke Amerikaanse procedeerlust.

Het is van alle tijd, maar daarom nog niet minder erg: priesters die kinderen misbruiken en zich anderszins seksueel misdragen. Van aaien tot erger, en als het dreigt uit te komen trekken de kerkelijke autoriteiten een rookgordijn op of wordt de zaak doodgezwegen of afgekocht. In de Amerikaanse stad Boston weten ze er alles van. Daar werd vorige maand een priester veroordeeld die in dertig jaar tijd meer dan 130 jongens misbruikte.