Als ze maar ambitieus zijn
Slimme jongen hoor, die Matt Damon in Good Will Hunting, maar gelukkig was hij niet. Foto AFP / George Kraychyk
Als ze maar gelukkig zijn, is het devies van opvoedend Nederland. Maar houdt dat geluk stand als later de leeftijdsgenoten met mooie carrières in dikke auto's dat eens zo gelukkige kind voorbijracen naar hun vrijstaande huis?
Marte Kaan beschrijft vandaag in nrc.next dat een beetje ambitie ook geen kwaad kan. Voordat de ijverige ouder het boek Strijdlied van een tijgermoeder erbij pakt, is het goed om nog even naar het advies van Wilma Vollebergh, hoogleraar Jeugdstudies aan de Universiteit Utrecht, te luisteren:
Aandacht voor ambitie kan geen kwaad, maar stimuleer het en sla het er niet in.
Volgens Vollebergh wordt competitie al ruimschoots gestimuleerd door middel van zogenaamde ‘honours-klassen’ voor excellente studenten en aparte basisschoolklasjes voor hoogbegaafde kinderen.
Zorgelijker is dat veel Nederlandse jongeren ambivalent staan tegenover hun talent. Ze zijn bang om te worden weggezet als strebertjes, zo blijkt uit het boek Over de top. En dat is in Amerika toch echt anders. Er zijn legio films over toptalenten. Al moeten die altijd de nodige hindernissen overwinnen om de beste te worden op hun terrein.
Kinderen leren tegenslag te gebruiken als moto, is dan ook het devies volgens het artikel.
Dan moet die ouder wel kunnen verdragen dat het kind niet altijd gelukkig en tevreden is. En dat is geen geringe opgave.