Teheran, 16 juni. Twitter uit Iran heeft in korte tijd een grote schare volgelingen gekregen. @Keyvan en @Mahdi houden in het Engels in berichten (tweets) van 140 tekens de wereld op de hoogte van de ontwikkelingen.

„Er zijn tanks in de stad”, schreef @Keyvan, wiens identiteit bekend is bij de redactie, zondag in het Engels. „Ik sta stemmen, mijn hele familie komt in het groen”, schreef @Mahdi vrijdag op verkiezingsdag over kandidaat Mir Hossein Mousavi, die als campagnekleur groen gebruikt.

Sociale-netwerksites als Facebook en Twitter kunnen een grote rol spelen bij het organiseren van protest. Door hun vermogen om snel grote groepen te bereiken, kunnen demonstranten naar bepaalde plekken worden gestuurd. Maar sinds de regering in Iran de pagina’s heeft geblokkeerd, is hun invloed veel minder.

Slechts met speciale software kunnen de filters (geleverd door westerse bedrijven als Nokia en Siemens) worden omzeild. De programma’s maken het toch al langzame internet in Iran onbereikbaar. Nog maar een fractie van de circa 22 miljoen Iraanse internetgebruikers heeft toegang tot de gesloten webpagina’s.

Twitteraars uit Iran hebben veel ‘volgers’, mensen die zich abonneren op hun berichten. Maar de meesten komen uit het buitenland en zijn toehoorders, geen lokale organisatoren van demonstraties.

Facebook was voorheen een verzamelpunt voor aanhangers van Mousavi, omdat de staatsmedia in handen zijn van de regering van president Ahmadinejad. Ze gebruikten de site voor het plannen van bijeenkomsten en het aankondigen van plekken waar hun kandidaat zou spreken.

„Dit waren de meest digitale verkiezingen ooit”, zegt Reza Badamchi, webbeheerder van Sepidedam.com, een pagina waar de toespraken van Mousavi live te zien waren. Hij zit nu werkeloos thuis, de pagina werd zaterdag zonder opgaaf van redenen gesloten. „Het was gratis en een enorm krachtig gereedschap om onze boodschap uit te dragen. Maar nu is het weggevallen.”

Nu mobiele telefooncommunicatie wordt geblokkeerd, kranten zijn gesloten, webpagina’s gefilterd en satellietzenders geblokkeerd, zijn Iraniërs weer afhankelijk van de oudste manier van berichtgeving: de geruchtenmachine.

Iedereen, van brommerkoerier tot Mercedesrijder, deelt het laatste nieuws. „De politieposten op de Jomhuristraat zijn in brand gestoken”, zegt de pizzabezorger. „In mijn wijk is geschoten”, vertelt iemand in de taxi. „In Sa’adat Abad maken de jongeren vuurwerkbommen”, vertelt een tiener in de lobby van een flatgebouw aan zijn buren.

De staatstelevisie is gestopt met het negeren van de onlusten en meldt nu ook dat het fout zit in Teheran en sommige andere steden. Gisteren was er een gerucht (een van de vele) dat demonstranten van plan zijn om het gebouw van de staatsomroep te bezetten. Voor de deur staan permanent pro-regeringsjongeren met knuppels.

Voor vanmiddag is er een bijeenkomst van Ahmadinejad-aanhangers belegd op een plein waar ook de Mousavi-supporters twee uur later willen gaan demonstreren. „Alle echte Iraniërs zullen zich om 3 uur verzamelen”, zegt een omroeper op de televisie. „Zal onze bijeenkomst nu doorgaan?”, vraagt een Mousavi-supporter. Niemand die het weet, maar dan begint de telefoon (landlijn) al te rinkelen. Het gaat door.