Hollywood blinkt uit dit jaar - maar wie krijgt die Oscar?

article3_2_large

Leonardo DiCaprio als geperverteerde slavenhouder in Django Unchained.

De Amerikaanse filmindustrie mag zichzelf op de borst kloppen voor de films die zondag gaan strijden om de Oscars. Zelden waren de genomineerde films zo sterk, divers en relevant, aldus Raymond van den Boogaard vandaag in NRC Handelsblad. Maar wie neemt de belangrijkste prijs van de avond mee naar huis? De filmredacteur kruipt in de huid van de Academy.

De keuze van de krap zesduizend leden van de Academy of Motion Picture Arts and Sciences wordt dikwijls beïnvloed door andere factoren dan slechts cinematografische kwaliteit. Veel van de genomineerden in de categorie ‘beste film’ snijden thema’s aan die in Amerika gevoelig liggen. Van den Boogaard gaat het hele rijtje genomineerden af:

Django Unchained van Quentin Tarantino behandelt de slavernij in het zuiden van de Verenigde Staten, halverwege de negentiende eeuw. Om politieke correctheid heeft Tarantino zich niet bekommerd: de raciale stereotypen vliegen over het scherm en de enige positieve held aan blanke zijde is nota bene een Duitser.”

“In Beasts of the Southern Wild van Benh Zeitlin vieren zwart en blank broederlijk en meestal dronken het marginaal bestaan beneden de zeedijk van Louisiana. Deze door de overheid vermoorde idylle, prachtig verteld door de fantasievolle ogen van een zesjarig kind, is een metafoor voor een pijnlijk onderwerp: hoe door nalatigheid in 2005 de orkaan Katrina de stad New Orleans grotendeels onder water kon zetten, en hoe sindsdien onder het mom van stadsherstel de arme bevolking uit New Orleans wordt verdreven.”

“Ook wie geloof hecht aan de verzekering van regisseur Kathryn Bigelow dat schildering van martelingen in Zero Dark Thirty bij de speurtocht naar Bin Laden niet als vergoelijking moet worden opgevat, blijft zitten met zo’n beetje het ongemakkelijkste onderwerp uit de actuele Amerikaanse politiek.”

Lincoln van Steven Spielberg lijkt de veiligste keuze, een prachtige film bovendien. Niet dat het daarin zoetsappig toegaat. Om in 1865 het Dertiende amendement op de grondwet door te drukken, verlengt de Amerikaanse president kunstmatig de burgeroorlog. En de lobbyisten die leden van het Huis moeten overhalen met baantjes, maken een zeer hedendaagse indruk. Maar het resultaat is ten slotte positief: afschaffing van de slavernij in de Verenigde Staten.”

“Mochten de leden van de Academy geheel buiten de politiek willen blijven, dan biedt de lijst van genomineerde films ontsnappingsmogelijkheden. Amour van Michael Haneke is er één, maar het zou wel erg een testimonium paupertatis zijn voor de Amerikaanse filmindustrie om na The Artist vorig jaar nu wéér een Franse productie tot beste film van het jaar uit te roepen, al mag zo’n argument niet de doorslag geven. Ook het zoetige 3D-sprookje Life of Pi van Ang Lee behoort zeker tot de kanshebbers.”

“De lijst bevat ook nog twee films waarvan we mogen hopen dat ze geen kans maken: de zich eindeloos voortslepende musicalfilm Les Misérables van Tom Hooper en de clichématige kerstfilm Silver Linings Playbook van David O.

Blijft nog over: Argo van Ben Affleck. Ook dat is een historische film, over hoe tijdens het gijzeldrama in Teheran (1979-1981) een CIA-agent op listige wijze zes Amerikaanse diplomaten Iran uit weet te krijgen. Het is een spannende, goedgemaakte film, maar volstrekt conventioneel wat betreft esthetiek en inhoud. Ongevaarlijk dus, en misschien mede daardoor won Argo tot nu toe zowel de Golden Globe voor beste film als de Britse Bafta voor beste film – beide vaak gezien als generale repetitie voor de Oscars..”

Toch hoopt Van den Boogaard dat het anders loopt:

“Het is juist zo bewonderenswaardig dat er in Amerika grote films worden gedraaid, waarvan de makers er niet tegenop zien om op controversiële wijze grote thema’s uit de geschiedenis, de politiek en de maatschappij te lijf te gaan.

Dat toont aan hoe de Amerikaanse filmindustrie, ondanks of juist door de crisis op vele gebieden in de VS, nog steeds relevant is ten aanzien van de grote vraagstukken van deze tijd en ongemakkelijke vragen durft te stellen. Dat vermogen, dat we in de Nederlandse filmproductie bijvoorbeeld helemaal niet kennen, verdient beloning. Al is het dan, zondag in Hollywood, zelfbekroning.”

Geplaatst in:
Algemeen
Lees meer over:
film
Oscars
Raymond van den Boogaard

6 reacties op 'Hollywood blinkt uit dit jaar - maar wie krijgt die Oscar?'

Michael2013Mokum020

Twee Oscars zijn min of meer verzekerd volgens mij gebaseerd op die BAFTA’s, Golden Globes enz.: Daniel Day-Lewis voor Beste Acteur (Lincoln) en Anne Hathaway voor Beste Vrouwelijke bijrol (Les Misérables)!

Meld als ongepast
Jesse

de enige positieve held aan blanke zijde is nota bene een Duitser.

Wat moet dat precies betekenen? Misschien moet de auteur zich een beetje inlezen op politieke correctheid.

Meld als ongepast
JoopArends

Hoewel ik het in grote lijnen wel met Coeverts en van den Boogaards mening kan vinden, werd ik hierboven getroffen door een paar eigenaardige opmerkingen. Als eerste is daar de toevoeging ‘nota bene’ bij ‘een Duitser’ in de alinea over de film Django Unchained. Waar slaat dat op? Op de voor deze Duitser in het midden van de 19e eeuw toekomstige Nazitijd, die hem dan wel alle Duitsers van alle tijden zou diskwalificeren? Of op iets anders, dat relevant(er) geacht kan worden voor Tarantino’s film? Ik zou het graag weten.

Dan is er de laatste zin, waarin sprake is van ‘zelfbekroning’, een negatief klinkende ‘open deur’, die ik wat moeilijk kan rijmen met de allereerste zin van het stuk, waarin ‘De Amerikaanse filmindustrie zichzelf op de borst mag kloppen voor de [eigen] films’. Vooral ook omdat Coevert duidelijk maakt dat de keuze van de Academy leden een subjectieve is, ontgaat mij het fijne van deze woordkeus.

Meld als ongepast
Wuzumugo

Joop, leg niet op alle slakken zout.

Meld als ongepast
Maurice Koopman

“Dat toont aan hoe de Amerikaanse filmindustrie, ondanks of juist door de crisis op vele gebieden in de VS, nog steeds relevant is ten aanzien van de grote vraagstukken van deze tijd en ongemakkelijke vragen durft te stellen. Dat vermogen, dat we in de Nederlandse filmproductie bijvoorbeeld helemaal niet kennen, verdient beloning.”

Nee, met uitzondering van enkele obscure filmmakers zoals Frans Zwartjes, produceren de meeste Nederlandse regiseurs alleen maar commerciële troep. Kunstenaars zoals Haneke, Ozon, Bigelow, Coen broers, Tarantino of Vinterberg die relevante films voor een geïnteresseerd publiek maken, heb je in Nederland niet. In Nederlandse films draait het om actie, goedkope humor, seks, platvloers melodrama en vunzig eten. Armzalig zootje.

Meld als ongepast
angelina

rare opmerking : notabene een duitser en ook niet correct.
christoph waltz heeft de oostenrijkse en duitse nationaliteit.

Meld als ongepast

Volg nrc.nl op en , lees onze dagelijkse nieuwsbrief