Rotterdam, 5 juli. Het afgelopen jaar zwengelde Heleen Mees, onder meer in haar columns in deze krant, de discussie aan over hoogopgeleide vrouwen die parttime werken of thuisblijven voor de kinderen. Vrouwen moeten carrière maken, vindt Mees (38), minstens vier dagen in de week. Anders zullen de belangrijke banen altijd aan mannen voorbehouden blijven.

Vrouwen moeten het huis uit.

„Ja.”

Dat is beter voor de economie.

„Dat ook. Als vrouwen maar een klein beetje beter hun best doen, levert dat jaarlijks al zestig miljard euro aan economische groei op. Bovendien zijn vrouwen met goede banen financieel onafhankelijk van hun man. Toch handig, als je weet dat een op de drie huwelijken strandt. „Maar het allerbelangrijkste vind ik dat de seksen gelijkwaardiger moeten worden. Ik vind dat vrouwen machtiger moeten worden. Dat lukt niet als vrouwen relatief laagwaardig parttimewerk blijven doen, of zorgen voor de kinderen. Zo blijven vrouwen altijd de tweede sekse.”

Veel vrouwen willen de kinderen niet meer dan drie dagen naar de opvang brengen.

„Waarom moet de vrouw toch altijd thuisblijven bij de kinderen? Dat kunnen mannen toch ook?”

Vrouwen kiezen er zelf voor.

„Ah! Maar hoe komt dat? Omdat ze niet anders gewend zijn. Omdat hun moeders ook thuis waren. Omdat er amper rolmodellen zijn van vrouwen met kinderen die wél een belangrijke baan hebben.”

Vrouwen zien er tegenop: hard werken en kinderen.

„Ik geloof er heilig in, dat de omslag vanzelf komt als je vrouwen verantwoordelijk maakt voor belangrijke zaken. Nederlandse vrouwen zijn zo schaapachtig. Ze zien zichzelf geen bank leiden, of minister zijn.”

Vrouwen hebben moederinstinct.

„Dat krijg je vanzelf als je zoveel bij je kinderen bent. Als vaders meer zorgen, krijgen ze dat ook.”

Sommige vrouwen wíllen niet werken.

„Als ze echt niet willen en de partner verdient genoeg, houdt het op. Ik ben niet voor een Arbeitseinsatz. Maar ik vind wel dat ik een moreel appèl op deze vrouwen mag doen. Iedereen moet naar vermogen bijdragen aan de samenleving.”

Vrouwen die voor kinderen zorgen, dragen ook bij aan de samenleving.

„Ik vind dat je je talenten verkwanselt als je thuis blijft zitten met een academische opleiding. Met 1,2 kind kun je je leven niet vullen. Ik vind het eigenlijk een beetje gelijk aan allochtone vrouwen die thuis moeten blijven.”

Nederlandse vrouwen willen van de kinderen genieten.

„Ze zijn een betere moeder voor de kinderen als ze werken. Onderzoek wijst uit dat kinderen van hoogopgeleide, werkende moeders minder lijden aan chronische vermoeidheid en betere cijfers halen op school. Bovendien blijkt ook uit onderzoek dat vrouwen met een substantiële baan zelf gelukkiger zijn, en aantrekkelijker voor mannen.”

Vrouwen vinden kinderen leuker dan werken.

„Ik snap het echt niet, dat Nederlandse vrouwen werken niet leuk vinden. Waar studeer je dan voor, als je thuis wilt zitten? Ga dan de huishoudschool doen.”

Nederlandse vrouwen hebben geen ambitie, zegt u vaak.

„Heel dit land mist ambitie. Kijk ook naar de zesjescultuur die hier heerst onder studenten.”

Nederland heeft de gelukkigste kinderen.

„Maar hebben we ook de gelukkigste volwassenen?”

Je wordt pas gelukkig als je jezelf onder druk zet.

„Dat is onzin. Ik geloof ook niet dat wij werkelijk zo gelukkig zijn. Als we zouden zeggen dat we ongelukkig zijn, moeten we in beweging komen. En dat is nog veel enger.”

Uw critici vinden u te hard, te kil.

„Ik moet het hard brengen. Vrouwen in Nederland zitten in een winterslaap. Die krijg je niet wakker met een slaapliedje.”

Het lijkt wel een aanklacht.

„Ja, de zweep erover. En het ís ook een j’accuse. Al die vrouwen die thuis zitten, daar heb ik last van. Door hen zeggen werkgevers dat ze geen vrouwen boven de 35 aannemen omdat die het werk meteen uit hun handen laten vallen als ze een kind krijgen. En ik begrijp die werkgevers heel goed.”

U weet niet hoe leuk kinderen zijn.

„Dat weet ik wél, al heb ik ze zelf niet. Maar ik ken ook genoeg vrouwen die blij waren dat ze ook weer aan het werk konden na de geboorte van hun kind. En hoezo kan je niet van je kinderen genieten als je een goede baan hebt? Dat doen vrouwen in België en Frankrijk toch ook?”

U heeft dit debat aangezwengeld. Hoe kijkt u erop terug?

„Ik ben blij dat het debat gevoerd wordt. Maar ik schrik ook vaak van de standaardreactie dat iedereen toch zelf moet weten wat hij doet. Daarmee wordt elke inhoudelijke discussie in de kiem gesmoord. Ik schrik ook van hoogopgeleide vrouwen die zeggen geen andere ambitie te hebben dan te strijken, en te zorgen. Denk je nou echt dat ze dat nog zo leuk vinden als ze straks in de overgang zitten?”

Wacht maar tot u zelf kinderen hebt.

„Als ik ooit nog kinderen krijg, beloof ik dat ik zal blijven werken. En zo niet, dan schrijf ik een groot pamflet om mijn excuses aan te bieden.”